24 Haziran 2012 Pazar

Korkularım Yenilmiyor.

Twitter'da son 2 saat içinde anlayamadığım bir takipçi akınına uğradım. 'Ne iş lan' diyorum yani valla şaştım. Korktum. Normal düşünme süreçlerini geçtim. OKB olduğunu düşünüyorum. Her gün yeni bir tespitte bulunuyorum ruh dünyama dair. 


Uyku vakti geldikçe de korkudan içim daralıyor. Bildiğin tedirginlikten ölücem. Lamba açık uyumaktan bıktım. Odada birileri var hissinden bıktım. Bütün odayı acaba birisi var mı diye kolaçan etmekten bıktım. Odanın metrekaresi büyüdükçe korkularım da büyüyor. Gözümü açıp durmaktan dalamıyorum. Bir şey olduğu yok, bir şey gördüğüm de yok ama korkuyorum. Bence bu psikologla da hallolcak bir şey değil. Hallolsa olurdu zaten,boşa gitmişim peh. Annem bu pazartesi beni Psikiyatri Kliniğine götürcek artık. Yapcek bir şey yok. Hem bu sayede ne mallık varsa halk tabiriyle 'deli doktoru' tespit etsin, lanet olsun artık ya. Babam da zaten muskalı hocaya götürcek beni. Bence ciddi bir ilaç tedavisi beni bekliyor. Bu yazda boku bokuna bunla geççek, gitcek, bitcek. Her yaz daha da bir dibe vuruyorum. Öyle ki, yerin kaç bin kat altındayım allah kerim. 


Çok maltoş durumlardayım. Belki de majör depresyon dönemimdeyim. Kim bilir? Yavaştan hayvanlara bile acımaya başladım.Görünce bir duygu seli ki bende sormayın. 

5 yorum:

  1. gözlerine görüşünü engelleyen bi şey koymayı dene bi de bence. şimdi başkalarını korkutuyo da olsam eskiden kendim korkardım böyle şeylerden. hatta itiraf edeyim, aynı şekilde ışık açık uyurdum.
    daha sonradan baktım gözüne gözüme ışık girince rahatsız oluyorum, gözüme bi şey örtüp uyumaya başladım. böylece hem rahatsız olmuyodum ışıktan, hem de üç dakkada bir gözümü açıp odada beni yemeye hazır öcüler olmadığından emin olmaya çalışmıyodum. bi süre devam ettirdim bunu, gayet de rahat ettim.

    hatta hala devam eden yatarken yanımda bi duvar olması isteğim burdan geliyo sanırım. duvarsız sağı solu açık yerde yatamam. eskiden duvara dönüp, etrafı görmemeye çalışarak uyurdum çünkü. artık korku geçse de duvar olmayan yerde rahat edemiyorum.

    eskiden cidden korkardım yalnız. evin içinde koşturmadan bi odadan öbürüne geçemezdim. odam direkt salona bakıyo bi de, deli gibi korkardım ordan. kaç kere ışığı açıp "bak bi şey yok burda" dediler ama ı-ıh yine tırsıyodum yine de.

    bi zaman sonra dünya üzerinde eskiden öcü, hayalet diye korkutulan, daha sonradan cine falan terfi ettirilen şeylerin olmadığını öğrenince geçti korkum. merak etme, öyle doğa ötesi şeyler yok.
    kaç kere dedim gelin bi görem, ne gelen var ne giden...


    önceki yorumda korkuttuğuma da üzüldüm şimdi, sen cidden korkuyomuşsun. bu kadar olduğunu bilsem yapmazdım bak. afedersin.

    YanıtlaSil
  2. Birden takipçi akınına uğramak.. bi keresinde bunu bende yaşamıştım.. normalde günde bir iki kişi ya ekler ya eklemez. bir gece baktım dakikada 7 8 kişi ekliyo.. ne iş dedim.. meğer okan bayülgen blogumun linkini twitter da paylaşmış.. bloga baktım o anda 200 kişi okuyordu.. olur yani.. vardır bişeyler.. olmuştur.. sebepsiz değil.

    YanıtlaSil
  3. Evet Gökhan senin o yorumundan sonra oturduğum yerden kalkıp duvara dayandım biliyor musun :)
    + yazınla resmen beni tarif etmişsin. Aynen öyle koşuşturuyorum felan. Ciddi sıyırdım ben. gözüme bir şey örtersem kontrolün benden çıktığını düşünür daha da büzülürüm. + aynen bi de duvara dayalı olmalı. çünkü bende sırtımı duvara dayayıp bütün odayı görüş açıma almadan uyuyamıyorum. Bakalım yarın doktora gitcem, inşallah bi çare olur.

    Kısaca FD, ben de düşündüm birisi mi yayıyo hayırdır diye. ama sonuçta devlet sırrı paylaşmıyorum aman neyine işkilleniyosun kızım Elif dedim. :)

    YanıtlaSil
  4. yahu insanlar takipci ariyo sana takipci geliyo korkuyon ne is :D

    YanıtlaSil
  5. ne bileyim işte insan 'noluyo len' oluyo bir anda :)

    YanıtlaSil